هرکسی توی زندگیته، قراره روت اثر بزاره و وقتی آمادهی تغییری، نقشش تموم میشه و پیش خدا میره. همزمان با تکمیل جلد کتابم، دوباره با دلیلی مواجه شدم که باعث نوشتنش شد. دو پرندهای زرد و لپسرخ که تنها همدمم توی روزای تنهاییم بود. با تغییر بزرگ اول و پا گذاشتنم بیرون از لاک تنهایی، یکیشون پیش خدا پر کشید. اونموقع بود که رابطم با مامانم صمیمی شد و زندگی تازهای رو تجربه میکردم. از فرقهای مسخره بیرون اومدم و از دست دادنش باعث شد رمان اولم رو بنویسم. امروز جلد اولین کتابم رو به همکارام نشون دادم. دیروز به دانشآموزام و پریروز به اعضای خانواده. تا اینکه امروز با صحنهای عین عنوان کتابم مواجه شدم: قفسی با در باز از مامانم پرسیدم کاکلی کجاست و گفت چیزی توی گلوش گیر کرد و رفت. بابا علی(ع)، خواهش میکنم مواظب کاکلی و کوکو باش.
متن پشت جلد کتابم رو بخونید:
Gilda, just ten, lives alone in what remains of her family’s home after the air raid. Lost in the broken walls and bricks of Gaza, she clings to an imaginary friend she never quite believes in. Then a hungry bluebird drifts through a hole in the ceiling, feathers dusted with rubble, a bright shard of life in the grey. She lets it stay. Its sweet songs soothe her more than any pretend companion ever could.
But the bird is too bright, too loud—its voice carries, drawing the soldier she hides from. Now his attention fixes on the gaping holes, drawn by every chirp. Her fragile life tips closer to the crosshairs. Yet with the bluebird nestled close, she feels less hollow. Now Gilda faces an impossible choice: turn the bird away and return to the crushing silence of being utterly alone, or risk her own survival for the kindness of sheltering a defenceless creature. Step into Gilda’s broken world and find the cost of keeping connection alive.